من اکثرا پستام طنزن.تو کلاس درسم همینجوریم.

حالا چرا همه فکر میکنن من مشکل ندارم؟

چرا آخه؟چرا همه میگن سرخوش بم؟

مگه هر کی میخنده بی غمه؟

اون که میخنده هزارتا مشکل داره که پشت خنده هاش قایمشون میکنه

اما اونی که گریه میکنه یه مشکل داره.

اونی که همش میخنده شاید انقدر مشکل داشته باشه که ندونه واس کدوم گریه کنه.

شاید از زیادی مشکلاش میخنده.

تا حالا به این فکر کردی؟

شاید اونقد دلش پرباشه که تو خنده هاش خودشو گم کنه.

شاید بغض گلوشو گرفته و داره خفش میکنه اما بازم میخنده.

میخنده و میخنده....

مگه تو،تو تنهاییاش بودی ؟مگه دیدی تنهاییاشو؟اشکایی که تو تاریکی شب ریختو دیدی؟

غصه هایی که خورد رو دیدی؟

مگهباید همش بهت بگه که من این غما رو دارم؟

مگه باید بگه که من مشکلام اینان؟

اگه دقت کنی تو خنده هاش بغضشم میبینی.اما حیف که فقط صدای خنده هاشو میشنوی و دقتی تو کار نیست.

اکثرا ظاهر بینن و ظاهر رو نگاه میکنن.حیف...

واقعا کسی که مشکل داره باید جار بزنه تا ثابت شه مشکل داره؟باید گریه کنه؟

اینا رو گفتم فکر نکنین بی غمم.

منم مشکلای خودمو دارم.